شکرستان

من دلم ميخواهد ...
خانه اي داشته باشم پر دوست ...
کنج هر ديوارش ...
دوستانم بـنشينند آرام ...
گل بگو گل بشنو ...
هر کسي ميخواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد ...
شرط وارد گشتن شستشوي دلهاست ...
شرط آن داشتن يک دل بي رنگ و رياست ..
بر درش برگ گلي ميکوبم ...
و به يادش با قلم سبز بهار ...
مينويسم:اي يار خانه دوستي ما اينجاست ! ...
تا که ديگر نگويد سهراب : خانه دوست کجاست ؟