پندهائی از قابوسنامه عنصرالمعالی باب هفتم:
۱- ای فرزند خویشتن را به راستگویی معروف کن، تا جایی که اگر به ضرورت دروغ گفتی از تو بپذیرند
۲- ای فرزند سخن چهار نوع است: یکی نه دانستنی است و نه گفتنی (سودی به حالت ندارد ). دوم: هم دانستنی است و هم گفتنی ( کلام خدا و اولیا و پارسایان ). سوم: گفتنی است ولی نا دانستنی است ( صلاح تو در آن است ) و چهارم: دانستنی است و ناگفتنی ( عیب دوست و محتشمی بر تو معلوم شود و باید خموش ماند) و بهترین این چهار نوع همان دومی است. غیر این سخن مگو
۳- و اما ای پسر افراط را شوم دار
۴- فرزندم آرام سخن بگو و به آهسته سخن گفتن عادت کن
۵- ای پسر به دانستن رازی که سودی به تو نمیرساند و به تو ارتباط ندارد رغبت نکن.
۶- فرزندم جز با خود راز خویش مگو و اگر گفتی دیگر رازش مخوان
۷- فرزندم سرد سخن مباش که سخن سرد تخمی است که از او دشمنی روید
۸- فرزندم اگرچه دانایی, ولی خویش را نادان شمر تا دَر آموختن بر تو باز و گشاده بماند
۹- فرزندم اگر چه سخن دان باشی ولی کمتر از آنچه می دانی سخن بگو تا به وقت گفتار وا نمانی
۱۰- بسیار دان کم گو باش, نه کم دان بسیار گو
۱۱- فرزندم خاموشی دوم سلامت است و بسیار گفتن دوم بی خردی
۱۲- کسی که بسیار حرف میزند اگرچه خردمند باشد مردمان او را بی خرد شناسند، و نادان اگر خاموش بماند مردم سکوت او را نشانه ی خردش می دانند
۱۳- هر چند پاک روَش و پارسا باشی، خود بین و خویشتن ستای مباش
۱۴- فرزندم سعی کن تا مردم ستایشت کنند نه این که خویش ستایش گر خویش باشی
۱۵- فرزندم با هرکه سخن میگویی، اول ببین که خریدار سخن تو هست یا نه؟ اگر خریدار نبود خوش زبانی کن تا خریدار شود
۱۶- فرزندم تا می توانی از شنیدن سود ببر که مردم از سخن شنیدن سخن گوی می شوند
۱۷- فرزندم شنیدن پند حکما دیده ی خرد را روشن می کند....
+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم دی ۱۳۹۶ ساعت 0:41 توسط فهیمه
|